De tips van de maand mei. Met waarom je niet beroemd moet willen worden, een Ierse familieroman, de schrijvende CEO, stoppen met alcohol en GLP-1 in het drinkwater
"De CEO van de toekomst is een schrijver." Ja. En de helft van de wereld besteedt schrijven inmiddels uit aan een taalmodel, terwijl ze ondertussen óprecht geloven dat ze helder denken. Dat is het nieuwe KAK van onze tijd: de illusie dat je een idee hébt, terwijl je eigenlijk alleen maar een idee hebt laten genereren.
Schrijven is niet het opschrijven van wat je denkt. Schrijven ís denken. Het moment dat je iets probeert te formuleren en merkt dat je zin nergens eindigt, dat je eigenlijk niet weet wat je wil zeggen - dát is het moment waarop het werk begint. Die ongemakkelijke stilte voor de cursor. Die is niet het probleem. Die is het punt.
Diller (tip 8) snapt dat ook, op zijn eigen ietwat sadistische manier. Torturing the process. Het klinkt hard, maar hij beschrijft eigenlijk gewoon wat er gebeurt als je weigert genoegen te nemen met het eerste redelijk klinkende antwoord. Wij knikken veel te snel. "Goed idee!" - terwijl we eigenlijk bedoelen: "Fijn, we kunnen door."
En dan GLP-1 in het drinkwater (tip 2). Ik lach, maar ook een beetje ongemakkelijk. Want food noise - die constante mentale ruis over eten - is eigenlijk gewoon een specifieke variant van de ruis die de meesten van ons de hele dag in hun hoofd hebben. Over werk, over wat anderen van ons denken, over of we genoeg doen. Als we daar ook een prikje voor hadden, hoeveel mensen zouden het nemen? En wat blijft er dan nog over?
Misschien is dat de echte vraag onder al deze tips: hoeveel van wat we doen, willen we echt - en hoeveel is gewoon ruis die we nog niet geleerd hebben te negeren?
Dank voor de eervolle vermelding ❤️🔥🙌
Dank voor de Bleachers tip!👌
Boeiend speurwerk van je. Altijd informatief. Dankjewel.
Zoals altijd een feest om te lezen. Echt tof om er dit keer zelf in te staan. Dank Ernst-Jan!
Thank you for the shoutout!
Tip 13 raak ik niet meer kwijt.
"De CEO van de toekomst is een schrijver." Ja. En de helft van de wereld besteedt schrijven inmiddels uit aan een taalmodel, terwijl ze ondertussen óprecht geloven dat ze helder denken. Dat is het nieuwe KAK van onze tijd: de illusie dat je een idee hébt, terwijl je eigenlijk alleen maar een idee hebt laten genereren.
Schrijven is niet het opschrijven van wat je denkt. Schrijven ís denken. Het moment dat je iets probeert te formuleren en merkt dat je zin nergens eindigt, dat je eigenlijk niet weet wat je wil zeggen - dát is het moment waarop het werk begint. Die ongemakkelijke stilte voor de cursor. Die is niet het probleem. Die is het punt.
Diller (tip 8) snapt dat ook, op zijn eigen ietwat sadistische manier. Torturing the process. Het klinkt hard, maar hij beschrijft eigenlijk gewoon wat er gebeurt als je weigert genoegen te nemen met het eerste redelijk klinkende antwoord. Wij knikken veel te snel. "Goed idee!" - terwijl we eigenlijk bedoelen: "Fijn, we kunnen door."
En dan GLP-1 in het drinkwater (tip 2). Ik lach, maar ook een beetje ongemakkelijk. Want food noise - die constante mentale ruis over eten - is eigenlijk gewoon een specifieke variant van de ruis die de meesten van ons de hele dag in hun hoofd hebben. Over werk, over wat anderen van ons denken, over of we genoeg doen. Als we daar ook een prikje voor hadden, hoeveel mensen zouden het nemen? En wat blijft er dan nog over?
Misschien is dat de echte vraag onder al deze tips: hoeveel van wat we doen, willen we echt - en hoeveel is gewoon ruis die we nog niet geleerd hebben te negeren?